De vijf banken die de Amerikaanse dollar leegzuigen en daarmee de hele financiële wereldeconomie steeds verder ondermijnen zijn: JP Morgan, Bank of America, Citibank, Goldman Sachs en het Britse HSBC. Ondanks het feit dat Ben Bernanke -’dollar vernietiger par excellence’- vele biljoenen in deze banken pompte zijn de koersen van deze banken nog steeds niet teruggekeerd op het niveau van vóór het bankroet van Lehman Brothers in 2008.  

 

 

 

Bernanke blijft volgens eigen zeggen geld bijdrukken -zo wordt er al weer enige tijd gepraat over Quantitative Easing ronde 3- om de rente laag te houden, wat de huizenprijzen zou moeten ondersteunen. Wat hij er niet bij zegt is dat $ 188 biljoen van de $ 223 biljoen aan derivaten -13 x het BNP van de VS- op de balansen van de grote banken gerelateerd zijn aan rentetarieven.

 

Nu loopt niet al dit geld risico, omdat deze derivaten op een groot aantal manieren verhandeld kunnen worden, waardoor het risico is verspreid. Maar stel dat slechts 4% van deze derivaten risico loopt en daarvan slechts 10% daadwerkelijk in elkaar klapt, dan zijn deze vijf belangrijkste banken ALLES kwijt wat ze bezitten. Met andere woorden: dan zouden JP Morgan, Bank of America, Citibank en Goldman Sachs ophouden te bestaan.

Bernankes voorganger, Alan Greenspan, wist al in 1999 dat als de derivatenmarkt opengesteld zou worden voor controle door derden, dit de hele markt in elkaar zou doen storten. Dat is geen verzinsel maar officieel vastgesteld. Natuurlijk weet Bernanke dit ook en daarom is alles wat hij doet gericht op maar één ding: proberen de door derivaten opgeblazen en daarom doodzieke huishoudboekjes van de ‘too big to fail’ banken overeind te houden.

 

Het feit dat de bankdirecteuren en -managers dit geld gebruiken om zichzelf en hun werknemers record bonussen te betalen bevestigt de bij de burgers heersende overtuiging dat het lot van de aandeelhouders -laat staan dat van het volk- deze mensen geen lor kan schelen. Het enige wat hen interesseert is voor zichzelf zoveel mogelijk geld bij elkaar te graaien, zolang deze megafraude nog voort kan blijven duren.

 

Wanneer dit stinkende systeem in elkaar klapt is niet bekend, maar DAT het in elkaar zal storten is een zekerheid. Op een bepaald moment zal de complete wereldwijde $ 600 biljoen tot ruim $ 1 biljard grote derivatenmarkt met een donderend geraas imploderen, iets waar geen enkele geldpers, hoe snel deze ook drukt, tegenop gewassen is. Dan is het definitief GAME OVER voor Wall Street en de Federal Reserve.

‘Vanuit het standpunt van de markt heeft België een staatsschuldenprobleem,’ legt Schnautz uit. ‘Daarnaast worden beleggers met het oog op de politieke verdeeldheid in toenemende mate onzeker.’ Wat Schnautz zegt klopt: België behoort tot de EU landen met de hoogste staatsschuld, die in de loop van dit jaar zal stijgen tot net onder de 100% van het BNP. Daarmee belandt België na Griekenland en Europa als geheel op de derde plaats van landen met de hoogste staatsschuld.

 

Het feit dat het land al zo’n 9 maanden (!) geen regering meer heeft maakt de vooruitzichten alleen maar somberder, aangezien de zware financiële problemen nu niet aangepakt kunnen worden. De Vlaamse nationaalconservatieven en de Waalse sociaaldemocraten staan nog altijd onverzoenlijk en lijnrecht tegenover elkaar. Diverse pogingen een regering te vormen liepen tot nu toe steeds stuk, misschien ook wel omdat de volgende regering keiharde en daarom zeer impopulaire maatregelen zal moeten nemen om België van de financiële ondergang te redden.

 

De verzekeringskosten voor de Belgische staatsobligaties stijgen, wat een onmiskenbaar teken aan de wand is dat het land in zeer ernstige economische problemen verkeert. Naast sociale onrust dreigen er ook etnische problemen te ontstaan tussen de Vlamingen en Walen, twee volksdelen die het eufemistisch gezegd toch al nooit echt goed met elkaar konden vinden. Het uiteenvallen van België is daarom niet langer meer onvoorstelbaar.

 

De Belgen zijn radeloos en weten duidelijk niet hoe ze uit hun diepe staatscrisis moeten komen. Het is juist deze politieke verlamming die gevolgen heeft op de financiële markten; immers, zonder regering zijn er ook geen plannen om de staatsschulden aan te pakken en worden de hoognodige forse bezuinigingen niet doorgevoerd. Met andere woorden: het zal alleen maar verder bergafwaarts gaan, zeker gezien het feit dat België in 2011 veel geld moet lenen, meer nog dan het aangeslagen Portugal. Op de lange termijn moeten de Belgen € 34 miljard bij elkaar zien te halen.

Halverwege december 2010 verlaagde het ratingsbureau Standard & Poor’s de vooruitzichten voor België dan ook naar ‘negatief’, waardoor de kredietstatus van het land in de komende zes maanden wel eens verlaagd zou kunnen gaan worden, zeker als er niet heel snel een nieuwe regering gevormd wordt die de noodzakelijke maatregelen zal nemen. Hiermee dreigt België hetzelfde hellende pad naar de afgrond op te gaan als het bankroete Griekenland.

 

Nu er steeds meer EU-landen in financieel zwaar weer terecht komen wordt de koers van de euro langzaam maar zeker ondergraven. Landen zoals Griekenland, Portugal, Ierland en België moeten steeds hogere rente betalen om nog geld te kunnen lenen. Vooralsnog kunnen zij dat risicoloos blijven doen omdat de andere, financieel relatief gezondere lidstaten zoals Duitsland en Nederland zich verplicht hebben om voor hen garant te staan.

 

Van het hiervoor opgerichte Europese noodfonds van € 440 miljard is feitelijk maar zo’n € 250 a € 260 miljard beschikbaar om de hoogste kredietstatus (AAA) te kunnen behouden. Het dreigende bankroet van Ierland kon nog worden afgewend, maar nu steeds meer landen -waaronder dus België- in betalingsproblemen komen blijkt het noodfonds niet groot genoeg.

 

Pas nadat China en Japan voor miljarden aan staatsobligaties van de zieke eurolanden kochten kwamen de financiële markten wat tot rust. Desondanks zijn veel beleggers er nog steeds van overtuigd dat de euro op termijn steeds meer waarde zal verliezen ten opzichte van de dollar. Een goedkopere euro is echter niet iets waar China en Japan op zitten te wachten, omdat deze landen vooral hun eigen goederen willen blijven verkopen. Dus kopen ze staatsobligaties van zwakke eurolanden op om zo de euro ‘hard’ te houden en hun eigen export, die daardoor goedkoper blijft, te ondersteunen.

 

Het ironische is dat een stijgende eurokoers de voor veel diep in de rode cijfers verkerende eurolanden zo dringend benodigde export steeds moeilijker maakt. Terwijl ze hun op het reddingsfonds gebaseerde waardepapieren aan beleggers verkopen, hopen ze ondertussen dat de eurokoers weer zal gaan dalen, zodat hun export goedkoper wordt. Wellicht dat ze snel hun zin zullen krijgen, want op de valutamarkt hebben diverse grote handelaren reeds hun euro portefeuille in de uitverkoop gedaan. Een dalende euro betekent echter steeds minder koopkracht voor de Europese burgers.

Europese toppolitici zwijgen er nog over, maar gaan er inmiddels stilletjes vanuit dat het niet meer goed komt met Griekenland. Dat betekent dat de miljarden die de Europese belastingbetalers moesten ophoesten om de massaal frauderende en jarenlang met geld smijtende Grieken te redden nooit meer terugkomen en dus voor rekening van de onvrijwillige gevers -wij dus- komen. De Nederlanders zijn bij elkaar zo’n € 5 miljard kwijt, de Duitsers gaan voor ruim € 40 miljard het schip in.

Het als ‘onmogelijk’ verkochte scenario lijkt nu toch werkelijkheid te worden. De feiten spreken immers voor zich: de enorme herfinanciering die Griekenland in 2014 en 2015 nodig heeft -zo’n € 70 miljard (ongeveer 25% van het BNP)- is naar alle waarschijnlijkheid niet te realiseren. Alleen al dit jaar moeten de Grieken in totaal € 38 miljard bij elkaar zien te krijgen, waarvan € 24,5 miljard in de maanden maart, mei en augustus. Veel mooipratende EU politici beginnen er hun buik van vol te krijgen, zeker omdat ook die ‘naïeve Duitsers’ in de gaten krijgen dat ze (weer) zijn voorgelogen.

 

Achter de schermen gaat het er dan ook hectisch aan toe en overleggen onze politici hoe ze -nadat ook Ierland met € 120 miljard moest worden gered- de Europese belastingbetalers opnieuw kunnen belazeren om de Grieken op hun benen te houden. Hierbij worden een aantal mogelijke ‘oplossingen’ voorgesteld:

 

1. De looptijd van het hulpkrediet aan Athene wordt verlengd van 5 naar 30 jaar, zodat deze tot 2043 wordt gerekt.

 

2. Griekenland koopt tegen de gunstige rente van het Euro reddingsfonds een staatslening terug die de Europese Centrale Bank (ECB) voor € 61 miljard (!) heeft gekocht tegen een koers van gemiddeld 78% van de nominale waarde. Op deze manier kan Griekenland zijn schuldenlast met € 12 miljard verminderen en de Europese belastingbetalers dus voor dit bedrag oplichten – euro’s die eigenlijk naar de geldschietende landen zoals Nederland en Duitsland hadden moeten terugvloeien.

 

3. Private investeerders krijgen het aanbod om Griekse staatsleningen tegen de nominale waarde -een koers tussen de 75% en 80%- terug te kopen. Ook hier schieten de Europese geldschieters er dus 20% tot 25% bij in.

 

4. De filantropen die nog altijd in Griekenland geloven moeten er in toestemmen dat de looptijd van de 5- en 10 jarige staatsleningen worden verlengd naar respectievelijk 15 en 20 jaar.

 

Dergelijke maatregelen waarbij de belastingbetalers (drie)dubbel ‘genaaid’ worden ziet men doorgaans alleen in Latijns Amerikaanse Bananenrepublieken als deze -zoals in het verleden regelmatig is gebeurd- worden geconfronteerd met een naderend bankroet. Laten we dus maar eens zien met welke leugens onze politici deze keer komen om ons opnieuw miljarden uit de zak te kloppen om deze vervolgens in de bodemloze put die Griekenland heet te storten. (1)

En nogmaals: vergeet niet dat Ierland nóg meer geld (€ 120 miljard) aan hulp en garanties kreeg en ook dit niet genoeg bleek, aangezien de Ierse centrale bank onlangs buiten de EU om is begonnen met het zelf bijdrukken van euro’s (!). Als u dan bedenkt dat ook Cyprus op de rand van de financiële afgrond balanceert en de problemen in Portugal, Spanje en België bij lange na niet voorbij zijn, dan kunt u op uw vingers natellen hoe het er écht voorstaat in de Eurozone. Maar zolang de koers van de euro ten opzichte van de dollar onverminderd hoog blijft zullen de meeste mensen -zo lang dat nog duurt- in de waan van de dag blijven leven.

LEAP/E2020 heeft veel kritiek op de Westerse landen omdat deze sinds het uitbreken van de crisis in 2008 enkel verzachtende maatregelen hebben genomen die niets anders deden dan de zeer ernstige aard van de wereldwijde systeemcrisis verbloemen. In 2011 zullen deze ‘verdovende’ lapmiddelen echter uitgewerkt zijn en zullen de gevolgen keihard aan de oppervlakte komen. De ‘veiligheidsmaatregelen’ die sinds 2008 werden genomen om een nieuwe instorting te voorkomen zullen met een serie gewelddadige schokken ontploffen.

 

De ‘peilers’ waar de ‘dollar muur’ tientallen jaren op heeft gerust zullen steen voor steen worden afgebroken. Alleen de landen, organisaties en individuen die lessen hebben getrokken uit de laatste drie jaar en zich hebben gedistantieerd van de aloude patronen van vóór de crisis zullen de komende tijd relatief ongeschonden kunnen doorkomen. De rest zal te maken krijgen met toenemende monetaire, financiële, economische, sociale en politieke moeilijkheden. Om die reden zal 2011 volgens de denktank het meest chaotische jaar sinds 2006 worden.

 

De wereld staat nu letterlijk op het kruispunt van drie wegen die allen leiden naar wereldwijde chaos. De eerste weg voert via een gewelddadige en onvoorspelbare schok. Het internationale systeem is in dermate vervallen staat geraakt dat de onderlinge samenhang alleen nog bestaat bij de gratie van het uitblijven van een grote ramp. Voorbeelden te over van het falen van de internationale gemeenschap: Haïti, New Orleans (zes jaar na Katrina nog steeds niet herbouwd), Darfur (Soedan), Ivoorkust, het Midden Oosten, Afghanistan (de Taliban nog altijd niet verslagen), de onmacht om Noord Korea en Iran aan te pakken, de G20 die de wereldwijde financiële, economische, sociale en voedselcrisis niet wist te bedwingen… Kortom: het internationale systeem is machteloos geworden, nog even los van alle problemen met het weer, het klimaat en de talloze humanitaire rampen.

 

De Europese denktank ziet dat de crisis oncontroleerbaar is geworden en van een ‘rad van fortuin’ is veranderd in een spelletje Russische roulette met vijf kogels, alhoewel het in 2011 beter ‘Amerikaanse roulette’ kan worden genoemd. De hele wereld doet eraan mee. Ondertussen zien we de prijzen van voedsel, energie en goederen scherp stijgen als gevolg van het feit dat beleggers wegvluchten uit financiële en monetaire producten zoals financiële aandelen, staatsobligaties en andere publieke schuldpapieren. Met op de achtergrond een valuta oorlog kunnen we tussen de lente en de herfst van 2011 dan ook een vierdubbele explosie verwachten, als zowel staatsobligaties, publieke schulden, de balansen van de banken en de vastgoedmarkt -ook de commerciële- in elkaar zullen storten, niet alleen in Amerika, Groot Brittannië en Europa, maar ook in China.

Eén van de destabiliserende factoren voor 2011 is de inflatie die ontstaat als gevolg van het ‘quantitative easing’ -bijdrukken van geld- beleid door alle grote economische spelers. Wat er nu gebeurt in Tunesië zal zich verder verspreiden; met name de sterk stijgende voedsel- en energieprijzen veroorzaken steeds vaker radicale sociale en politieke schokken.   De onmacht van de grote mogendheden om hier iets aan te veranderen is de tweede weg die in 2011 kan leiden tot wereldwijde chaos.

 

De G20 is verdeeld in twee groepen die slechts gemeen hebben dat ze niet in staat zijn om de gebeurtenissen een andere draai te geven. Aan de ene kant hebben we het zieltogende Westen, waar de VS duidelijk faalt in de pogingen om weer terug te keren naar de oude situatie van vóór de crisis en de eurozone (‘Euroland’) alle energie nodig heeft om zich aan te passen en daardoor geen puf en visie heeft om enige invloed uit te oefenen. Aan de andere kant vinden we de BRIC landen met China en Rusland aan het hoofd, en die blijken net zo goed niet in staat om het internationale systeem geheel of gedeeltelijk over te nemen. Het enige wat zij kunnen doen is de nog overgebleven fundamenten van de oude wereldorde ondermijnen.

 

De conclusie van LEAP/E2020 is dan ook hard: de internationale gemeenschap wordt geregeerd door onvermogen, wat het risico op grote instortingen en de ernstige gevolgen daarvan alleen maar groter maakt. Het oude internationale systeem was beter ingesteld op het volgen van één onbetwiste leider. In 2011 is zo’n leider er niet meer. Het systeem is ‘bloedeloos’ geworden, een situatie die verergerd wordt doordat veel landen op de rand van een sociaal-economisch uiteenvallen staan.

 

Dit uiteenvallen is vooral goed zichtbaar in de VS en Europa. Al tientallen miljoenen Amerikanen zijn bankroet en zweven tussen armoede en woede tegen het systeem in. De Europeanen, eveneens gevangen door toenemende werkloosheid en de ontmanteling van de verzorgingsstaat, beginnen zich te verzetten omdat ze niet langer de prijs willen betalen voor de door de banken, de euro en de overheden veroorzaakte puinhoop.

 

Maar ook in de opkomende economieën staat de maatschappij op de rand van chaos; in China wordt de noodzaak om de groter wordende financiële zeepbellen te controleren getemperd door de wens om het lot van complete sectoren van de maatschappij te verbeteren en door de noodzaak om tientallen miljoenen mensen aan het werk te helpen en te houden. In Rusland wringt het vooral tussen het zwakke sociale zekerheidssysteem en de verdergaande verrijking van de elite en zijn er net als in Algerije rellen ontstaan. In Turkije, Brazilië en India veroorzaken de snelle veranderingen eveneens rellen, protesten en terreuraanslagen.

 

Vooral de VS, waar de autoriteiten geweigerd hebben om harde conclusies te trekken uit de crisis van de afgelopen drie jaar, wacht een ‘meedogenloos’ 2011. Amerika heeft zich tevreden gesteld met wat cosmetische veranderingen en heeft niets gedaan om de financiële en economische onbalans fundamenteel aan te pakken. Dit jaar zullen beleggers en investeerders erachter komen dat de zogenaamde ‘verbetering’ in 2010 enkel fake was. 2008 kan gezien worden als de laatste waarschuwing voor wat komen zou; de denktank schat in dat de echte klap nog dit jaar zal volgen. Alleen degenen die zich -geheel of gedeeltelijk- hebben voorbereid en aangepast zullen hier doorheen komen; voor de anderen leidt de weg slechts tot chaos.

Stansberry doet zijn uitspraken niet zomaar, want hij heeft een naam hoog te houden. De laatste jaren waarschuwden hij zijn klanten om Fannie & Freddy, Bear Stearns, Lehman Brothers en General Motors te vermijden – allemaal bedrijven die inderdaad failliet gingen of in elkaar stortten. Voor zover Stansberry weet is er geen enkele andere groep beleggingsadviseurs geweest die de financiële crisis zó nauwkeurig heeft weten te voorspellen. ‘Drie jaar geleden geloofde niemand me toen ik zei dat de grootste hypotheekverstrekkers ter wereld, Fannie & Freddy, failliet zouden gaan. Veel mensen werden zelfs boos toen ik zei dat hetzelfde zou gaan gebeuren met General Motors.’

 

‘Maar ik heb er geen enkel belang bij u bang te maken,’ vervolgt Stansberry. ‘De volgende fase in de crisis zal onze manier van leven bedreigen. Op grond van mijn onderzoek verwacht ik dat er rellen in de straten zullen komen, er op onvoorstelbare schaal arrestaties zullen worden gepleegd, de staat-van-beleg zal worden uitgeroepen en dat deze gehandhaafd zal worden door het Amerikaanse leger.’

‘Miljoenen mensen zullen al hun spaargeld kwijtraken. Deze ramp zal uw werk en uw zaken veranderen en op dramatische wijze uw spaartegoeden, investeringen en pensioen aantasten. Alles wat u normaal vindt zal veranderen: waar u op vakantie gaat, waar u uw kinderen naar school doet, waar en hoe u winkelt, hoe u uw gezin en huis beschermt. U mag zelf uitmaken of dit allemaal onzin is, maar wat mezelf betreft ben ik van mijn leven nog nooit ergens zó zeker van geweest als van deze aanstaande crisis.‘

 

‘Ik kan met bijna 100% zekerheid stellen dat de meeste Amerikanen niet zullen weten wat ze moeten doen als de prijzen van goederen zoals melk, brood en benzine zullen stijgen, de banken zullen sluiten en hun creditcards niet meer werken. Of als het hen verboden zal worden om goud of buitenlandse valuta te kopen. Of wanneer voedselbonnen niet meer ingewisseld kunnen worden. Kortom, ik garandeer u dat onze manier van leven in Amerika zal gaan veranderen en er binnenkort een enorme instorting komt van ons nationale monetaire systeem.’

 

Stansberry presenteert vervolgens een lange lijst keiharde feiten en gegevens waar volgens hem maar één ding uit op te maken valt, en dat is dat de aanstaande instorting van de VS onafwendbaar is. Zo leent de Amerikaanse overheid al vele jaren zó veel geld dat zeer binnenkort alleen al de rente over deze leningen onbetaalbaar zal worden. ‘Zelfs al zouden alle Amerikaanse burgers 100% belasting betalen, dan nog zou dit niet voldoende zijn om de rijksbegroting op orde te krijgen. We zouden nog steeds geld moeten lenen om de status quo te handhaven.’

 

Zo is de federale overheid na het instorten van Fannie & Freddy verantwoordelijk geworden voor alle uitstaande schulden van het bedrijf. Sindsdien hebben Fannie & Freddy honderden miljarden verliezen gedraaid, allemaal voor rekening van de overheid. Naast deze verliezen is de federale regering voor vele biljoenen aan andere garanties en verplichtingen aangegaan, en dat terwijl de overheid al vóór de crisis zwaar in de schulden zat. ‘Zelfs volgens mijn meest voorzichtige berekeningen -dus volgens de officiële cijfers- is het schuldenfaillissement van de Amerikaanse overheid niet meer te vermijden.’

 

‘Er is één ding dat ons nog overeind houdt: onze unieke mogelijkheid om simpelweg meer geld bij te drukken. Amerika heeft namelijk een heel belangrijk wapen in deze crisis: het is de enige schuldennatie die legaal Amerikaanse dollars kan bijdrukken, omdat de dollar de wereldreservemunt is en daarmee de basis vormt van het wereldwijde financiële systeem. Feitelijk kan de VS hierdoor niet failliet gaan omdat de schulden betaald kunnen worden door het bijdrukken van dollars.’

 

‘Andere landen moeten om de waarde van hun munt te bewaren minstens zoveel produceren als dat ze consumeren. In Amerika kunnen we echter net zoveel consumeren als we willen, zonder dat we ons zorgen hoeven maken waar het geld vandaan komt om dat allemaal te betalen. Onze dollars worden immers overal ter wereld geaccepteerd. Zo hebben we tientallen jaren lang niets hoeven produceren of exporteren om toch alles te kunnen kopen wat we wilden, zoals olie. Het enige wat we ervoor hoefden te doen was: geld lenen. Dat hebben we dan ook gedaan – en flink ook!’

 

‘Sinds het einde van de jaren ’90 zijn we ‘s werelds grootste schuldennatie geworden. Onze overheid is meer mensen meer geld schuldig dan wie dan ook ter wereld. En dat was nog vóór de financiële crisis! Om dit te kunnen betalen zijn we begonnen met het bijdrukken van biljoenen nieuwe dollars. De gevolgen hiervan beginnen nu gevoeld te worden, en als onze geldverstrekkers hier achter komen dan zullen ze heel boos zijn. Ik geloof dat ze of zullen stoppen met het accepteren van dollars of de waarde van deze nieuwe dollars fors zullen verminderen. Dat proces is nu al in gang gezet. Als landen gaan besluiten om niet langer in dollars te handelen, dan zullen de prijzen van alle goederen in de VS gaan exploderen. Alles zal véél duurder worden.’

 

‘Net als Barack Obama nu voerde Groot Brittannië na de Tweede Wereldoorlog een socialistisch beleid. De overheid nam alle grote industrieën over en beloofde de ‘welvaart te verdelen’. Hierdoor was het land al snel platzak. De Labour Partij (de socialisten, te vergelijken met de PvdA) besloten hierop om het Britse Pond in één klap met 14% te devalueren. Ze dachten dat de mensen hierdoor makkelijker hun schulden zouden kunnen betalen. Wat er werkelijk gebeurde was dat iedereen onmiddellijk 14% armer werd en het leven in de jaren daarna veel, véél duurder werd. In 1975 steeg de inflatie in Groot Brittannië naar 26,9% per jaar en moesten er allerlei extreme maatregelen worden genomen. Zo kregen bedrijven nog maar drie dagen electriciteit geleverd en namen veel ziekenhuizen alleen nog maar spoedgevallen op.’

 

‘U denkt misschien: dat kan in de VS niet gebeuren. Maar ik zeg u dat het al begonnen is. De omwisselwaarde van de dollar is in 2010 al 8% gedaald en deze waardevermindering gaat steeds sneller. Bijna álles wat we consumeren zal steeds duurder worden – kleren, voedsel, brandstof, electronica, auto’s, computers, etcetera. De olieprijs is reeds verdubbeld; katoen steeg sinds juli met 80% en koper met 170%.’

 

‘Als een raket stijgende prijzen zijn echter nog maar het begin. Zodra de vraag naar dollars in de wereld gaat afnemen zal de rente fors gaan stijgen. In plaats van 4,5% rente zult u 10% of 15% rente op uw hypotheek gaan betalen. Bedenk eens wat dat met de huizenprijzen zal doen! Daarnaast zal niemand meer een lening kunnen krijgen omdat de banken geen leningen meer zullen willen / kunnen verstrekken. Met andere woorden: als de Amerikaanse dollar zijn functie als wereldreservemunt kwijtraakt krijgen we een 10 x zo erge crisis als in 2008.’

 

‘Het directe gevolg zal massale hyperinflatie zijn. In het begin van de jaren ’90 kreeg het toenmalige Joegoslavië met een vergelijkbare crisis te maken. De regering begon daarop het (spaar)geld van de burgers te stelen en natuurlijk steeds meer geld bij te drukken. De infrastructuur van het land begon uit elkaar te vallen en complete bouwprojecten werden stilgelegd. De werkloosheid steeg naar ruim 30%. Dat was nog maar het begin van alle ellende, want de regering probeerde door middel van prijscontrole de inflatie in bedwang te krijgen, met als gevolg dat er vrijwel niets meer geproduceerd werd en talloze winkels hun deuren moesten sluiten.’

 

‘Tussen oktober 1993 en januari 1995 kende het land maar liefst 5.000.000.000.000.000% inflatie. Met andere woorden: een brood dat in 1993 omgerekend € 1,- kostte, kostte 15 maanden later € 50.000.000.000.001, oftewel 50 biljoen euro! Vanzelfsprekend viel het land toen compleet uit elkaar. De spoorwegen stopten ermee, dieven beroofden de ziekenhuizen van de nog overgebleven medicijnen en de economie kwam krakend tot stilstand, waardoor het hele land in een oorlogszone veranderde. Winkels, restaurants, benzinestations – alles ging dicht.’

 

‘Omdat de inflatie 100% per dag bedroeg begonnen de mensen in Duitse marken en Amerikaanse dollars te handelen. Voedsel werd onbetaalbaar, waardoor mensen afhankelijk werden van familie op het platteland of uren moesten wachten voor de staatswinkels, die onregelmatig werden bevoorraad met lage-kwaliteitsproducten. De overheid nam echter nog meer belachelijke maatregelen; zo werd het illegaal om géén cheques meer te accepteren. Stel dat u betaald krijgt voor iets met een cheque en dat deze cheque enkele dagen later helemaal niets meer waard is… Natuurlijk vond de overheid dat het zelf niets verkeerd had gedaan en wezen ze het buitenland en de ingestelde sancties als schuldigen aan.’

 

‘Hetzelfde wat er destijds in Joegoslavië gebeurde is nu ook in IJsland en Griekenland gebeurd, maar op minder dramatische schaal. De enige reden waarom het in deze landen niet net zo erg werd is vanwege de gigantische bailouts door het buitenland (EU en IMF). Inderdaad: om het probleem van de reeds onhoudbaar geworden schuldenlast op te lossen werd er nóg meer schuld gemaakt…’

 

‘Dit gaat allemaal tot uitbarsting komen, veel eerder dan de meeste mensen denken. De afgelopen 100 jaar zijn Duitsland, Rusland, Oostenrijk, Polen, Argentinië, Brazilië, Chili, Oekraïne, Japan en China door een vergelijkbare crisis getroffen. Ik geloof dat het binnenkort ook staat te gebeuren in de Verenigde Staten. Misschien gelooft u me niet, maar de waarheid is dat het op lokaal- en staatsniveau al begonnen is.’

 

Wordt vervolgd